**(Verse 1)**
เกิดเป็นที่พึ่งของบ้าน เหนื่อยแค่ไหนก็ต้องทนรับไว้
แบกความหวังของทุกคน จนลืมไปว่าฉันก็มีหัวใจ
คำที่พ่อแม่บอก ว่าน้องลำบากช่วยมันหน่อยได้ไหม
ทั้งที่ฉันก็เหนื่อยแทบตาย แต่ต้องกล้ำกลืนฝืนทนเรื่อยมา
**(Pre-Chorus)**
โตจนป่านนี้ บรรลุนิติภาวะตั้งนาน
มือเท้าก็มีครบ ทำไมไม่ยอมออกไปหางาน
มันคือข้ออ้างคนขี้เกียจ ที่รอให้คนมาคอยเจือจาน
ถึงเวลาที่ฉันต้องตื่น จากความใจดีที่แสนทรมาน
**(Chorus)**
เพราะคนเฮงซวย… ช่วยไปก็เท่านั้น
ให้ไปเท่าไร ก็ละลายหายไปทุกวัน
ถ้าเขายังคิดไม่ได้ คำแนะนำก็ไม่มีความสำคัญ
เดอะแบกของบ้าน วันนี้ขอก้าวผ่านความกดดัน
จะไม่ยอมแบกทุกอย่างไว้คนเดียว… อีกต่อไป
**(Verse 2)**
พร่ำสอนสักเท่าไร คำพูดก็ลอยหายไปในอากาศ
ยิ่งช่วยก็ยิ่งทำร้าย ยิ่งทำให้เขานั้นยิ่งขี้ขลาด
บ้านเรากำลังมี คนที่คอยสูบเลือดและฉวยโอกาส
ถ้าฉันยังยอมเป็นคนรับใช้ ชีวิตฉันเองนี่แหละจะพังพินาศ
**(Bridge)**
ไม่ใช่ว่าฉันใจดำ ไม่ใช่ว่าฉันนั้นไม่แคร์
แต่ความรักที่แท้ คือปล่อยให้เขาได้รู้จักความพ่ายแพ้
ล้มเองต้องลุกเอง ให้โลกใบนี้เป็นคนดูแล
ตัดใจไม่ช่วยคนเฮงซวย วันนี้ฉันจะไม่ยอมอ่อนแอ!
**(Guitar Solo)**
*(จังหวะดนตรีหนักหน่วง สื่อถึงการปลดปล่อยความอัดอั้น)*
**(Chorus)**
เพราะคนเฮงซวย… ช่วยไปก็เท่านั้น
ให้ไปเท่าไร ก็ละลายหายไปทุกวัน
ถ้าเขายังคิดไม่ได้ คำแนะนำก็ไม่มีความสำคัญ
เดอะแบกของบ้าน วันนี้ขอก้าวผ่านความกดดัน
จะไม่ยอมแบกทุกอย่างไว้คนเดียว… อีกต่อไป
**(Outro)**
วางลงแล้วความรับผิดชอบ ที่ไม่ได้ก่อ
(ช่วยไปก็เท่านั้น ถ้าเขาไม่คิดจะทำอะไร)
ชีวิตใครก็ชีวิตมัน… เลิกแบกคนเฮงซวย
แล้วหันมารักตัวเอง… สักที